Saltaron as alarmas. As últimas melloras en velocidade do vanegador Firefox, que fan que voe en Windows, parece que non teñen o mesmo efecto nas distribucións Linux, sendo o mesmo sistema. Xa empezaron as primeiras protestas ante Mozilla de que parece que se están a centrar no desenvolvemento para a plataforma Windows esquecéndose dun colectivo importante que os axudou a incrementar o seu uso.

Isto non sería demasiado preocupante se existisen outros navegadores de características similares para Linux, pero parece que o problema repítese: O Opera para Linux, sendo excelente, non acada a velocidade da versión Windows (e patina bastante nos benchmarks de javascript), e o mesmo se pode dicir do Google Chrome.

Como é posible que unha plataforma máis flexible, como Linux, sexa incapaz de dispor dun navegador que supere con creces os seus equivalentes para Windows? A resposta é sinxela: a culpa non é da plataforma (só hai que ollar para o Safari), senón dos desenvolvedores dos proxectos.

Por outra banda, temos os navegadores só dispoñibles en Linux, co que aí non se pode falar de non dedicarse en exclusiva á plataforma, pero Konqueror vai ben en KDE, pero non tanto en Gnome, e ademais é superado en velocidade por Chrome e Opera nalgúns aspectos (noutros non).

Pero está aparecendo a alternativa, e curiosamente tamén vén da man de Mozilla: o Seamonkey (antigo Mozilla Suite), que a partir da versión 2.0 é compatible con todos os complementos de Firefox. Non sabemos como evolucionará, pero de momento está a destacar a suavidade coa que navega.

 Durará? De todas formas, a queixa está lanzada, agardamos que os desenvolvedores saiban decatarse do asunto, pois ter descontentos aosusuarios que se decantaron claramente polo modelo de desenvolvemento do software libre, que é o que eles seguen, poderíalles prexudicar.

Toda a prensa mundial, as televisións nos informativos en hora punta, con bombo e pompa, anunciaron o lanzamento do novo sistema operativo Ubuntu GNU/Linux.

 Evidentemente, é unha ironía coma unha casa. Nada que ver co lanzamento do Windows Seven, que encheu páxinas e minutos de publicidade gratuíta dun produto comercial en todos os medios mundiais, alabando as bondades do produto (que as ten, si) repetindo o que os seu creador, Microsoft, publicitou del. Sorprende non ler apenas unha análise crítica, e pregúntome se o xornalismo do século XXI, o xornalismo da Era da Información, xa non fai xornalismo.

Claro que o lanzamento dun novo Windows é noticia, pois ocorre de forma arbitraria, cada varios anos e sen moito xeito.

Porén, o lanzamento de Ubuntu e de moitísimas outras distribucióins de Linux ocorren cunha frecuencia en xeral predicible, 6 meses no caso do Ubuntu. Con tal periocidade e puntualidade, o certo é que cada lanzamento deixa de ser noticia para converterse en norma. Pódese un preguntar se en 6 meses pode cambiar moito un produto, o que indica un total descoñecemento do que é e como evoluciona o mundo do software libre.

No caso deste Ubuntu, hai cambios moi profundos. Algúns no aspecto gráfico, pero eses non son os importantes. Cambios tan profundos coma o sistema de arrinque e inicio reducen o tempo de carga do sistema (menos de 20 segundos) e un apagado fulminante. E anuncian baixar a 10 segundos na vindeira versión! (en abril de 2010). Melloras na arquitectura de video, o novo sistema de ficheiros ext4 por defecto (lectura en disco ata 4 veces máis veloces!), o sistema de boot GRUB2, o xestor de inicio de sesión... moitos, moitos cambios.